« سفر كرده »
كسي را دوست مي دارم كه در سازم نمي گُنجد
طنين ِ دلكشش در سيم ِ آوازم نمي گُنجد
كسي را دوست مي دارم كه مثل ِ آسمان آبي است
ولي پيمودنش در بال ِپروازم نمي گُنجد
كسي را دوست ميدارم كه نزديك است وناپيدا
برون از پرده نتوان گفت و در رازم نمي گُنجد
الستي آشناي ِ من كُهنزادي چو خورشيد است
من عُمر ِ شاپرك استم در آغازم نمي گُنجد
اهورايي نوايي نُت شُده برسيم ِ اشعارم
كه در شيدائي ُ ماهور و شهنازم نمي گُنجد
به تار ِ نايم امشب آن ترنُم زخمه مي سايد
كه در مضمار ِ نبض ِ نغمه پردازم نمي گُنجد
عقيق ِ جام مستي بخش ، كلام ِ شعر ِشور انگيز
دريغا در غزل اوصاف ِ شيرازم نمي گُنجد
كسي را دوست مي دارم كه چون يار سفر كرده
غم ِ ناديدنش در ديدهً بازم نمي گُنجد
براي حوري نازنين بپاس همدلي هايش
