هواي ِ قريه بارانيست
كسي از دور مي آيد
كسي از منظر ِ گلبوته هاي ِ نور مي آيد
صدايش بوي ِ جنگل هاي ِ بارن خورده را دارد
كه وقتي گيسوانش را رها در باد ميسازد
دل ِ من سخت مي گيرد
دلم از غصه مي ميرد
تو در ها را كمي بگشا
كه عطر ِ وحشي ِ گلها بپيچد در اطاق ِ من
تو در هارا كمي بگشا
كه شايد سيل ِ لك لك ها نشيند در رواق ِ من
هواي ِ قريه بارانيست
كسي از دور مي آيد .
شمس ِ لنگرودي
